Grupa: Administrator 
Posty: 90 #733810
Od: 2010-5-13
| • ... Były takie chwile, kiedy mając wszystkiego dość sięgaliśmy po środki nasenne, aby zakończyć to co było i zaprzestać temu, co ma się stać... teraz to jedynie mroczne wspomnienie, którego się chcemy pozbyć, tak jak kiedyś chcieliśmy się pozbyć... naszego życia...
• ... Wyszedłem z mroku. Byłem chyba... w samym piekle, przysięgam. Piszę do Was, bo chcę się podzielić ze wszystkimi swoją nadzieją, wiarą w przyszłość każdego z nas. Piszę, bo nie chcę żeby ktokolwiek, kto przechodzi swoje "piekło" był teraz sam. Obiecałem sobie kiedyś, że jeśli wytrzymam i nie popełnię samobójstwa, to zrobię coś, aby inni nie męczyli się tak jak ja. Piszę do Was tak jak umiem, ale przynajmniej szczerze. Po drugie niektórzy z moich przyjaciół jednak popełnili samobójstwo, i im też poświęcony jest ten wpis. Oni nie wytrzymali - my wciąż tak. Ja jestem "przywrócony życiu".
Chciałbym powiedzieć wszystkim, choć zabrzmi to banalnie, żeby nie tracili nadziei, choćby czuli, że już nie wytrzymują. Naprawdę m o ż e być lepiej w życiu. Nie mam żadnej złotej recepty na szczęście, każdy z nas musi samodzielnie nadać sens swojemu życiu. Ale mam 27 lat i teraz już spokojniej patrzę na wiele spraw.
Chciałbym powiedzieć Wam jedno: nie róbcie tych samych, naiwnych, bezsensownych błędów co ja. Przysłowie mówi: "Człowiek inteligentny uczy się z cudzych doświadczeń, średnio inteligentny - tylko z własnych. Debil nawet z własnych się nie uczy".
Byłem tak "ambitny", że chciałem wszystkie problemy rozwiązać samodzielnie, i tak nieśmiały, że i tak nie poprosiłbym nikogo o pomoc. Na przykład w szkole średniej, mając różne poważne, myślę, problemy nie poszedłem nigdy do jakiegoś mądrego psychologa. U nas w kraju ludzie wstydzą się tego - co za bzdura. Nie bójcie się tego wcale. Ja sam przeszedłem w końcu dwie psychoterapie grupowe, rozmawiałem z tymi łapiduchami psychiatrami nie raz i w końcu mogę powiedzieć jedno: Ci mądrzy, dobrzy ludzie mi pomogli. Oni mnie uratowali, taka jest prawda. Kontakt z psychologami klinicznymi, z lekarzami był początkiem "światła" w moim życiu, choć bardzo się tego bałem. Co ja wariat jakiś jestem? Tak sobie myślałem.
Chciałbym podzielić się z Wami wszystkimi swoim poczuciem szczęścia, czasem mam go tyle, że spokojnie starczyłoby dla innych i jeszcze by zostało. Ale jak to zrobić? Nie wiem.
... piszcie też jak Wy sobie radzicie z problemami, w swoim życiu, teraz lub wcześniej, na pewno coś takiego się znajdzie. Wasze doświadczenia są cenne! Mogą być pomocne dla innych, bardziej zagubionych czy słabszych. To jest strona o wychodzeniu z depresji...
|
